"Kasa Chorych" w składzie (od lewej) :
Włodek Dudek (gitara), Leszek Domalewski
(bas), Jarosław Tioskow (gitara, slide), Ryszard
"Skiba" Skibiński
(harmonijka), Mirosław Gryc (bas), Mirosław Kozioł (perkusja)
To właśnie w jej szeregach święcił w latach 1976-1982 swe największe estradowe sukcesy. Był autorem, bądź też współtwórcą, najpopularniejszych kompozycji zespołu: „Jak nas gonili tacy jedni", „Boogie Dziadka 'Skiby'", „Zgniła porzeczka", „Blues córek naszych", „MPO Blues", „Lutek-pogromca lwów".
Wraz z Kasą Chorych wystąpił na najważniejszych festiwalach bluesowych w kraju, a wykonawczego kunsztu - w tym gry na harmonijce - gratulował mu sam John Mayall podczas swego pobytu w Polsce, kiedy to wspólnie jamowali w jednym z warszawskich klubów. Fragment koncertu muzyka z Kasą Chorych uwieczniony został w filmie „Koncert" Michała Tarkowskiego, dokumentującym łódzkie „Rockowisko '82".
Często współpracował z innymi wykonawcami: podczas poznańskiego „Folk-Blues Meetingu '81" wystąpił wspólnie z zespołem Dżem, grając standardy bluesowe, m.in. Howlin' Wolfa. Rok później na „Jesieni z Bluesem '82" w Białymstoku koncertował w jamowym składzie z Ryszardom Riedlem, Jarosławem Tioskowem i Andrzejem Kolarskim, wykonując m.in. tematy z repertuaru zespołu Dżem „Słodka" i „Niewinni" oraz zaimprowizowany ad hoc „Skibo-Riedlowy blues".
Był częstym gościem organizowanych przez białostocki MDK „Kawiarń jazzowych", w ramach których przedstawiał recitale z udziałem m.in. Jana Skrzeka. Jego wzmożoną aktywność docenili uczestnicy plebiscytu rozpisanego przez „Jazz Forum": w 1982 r. zajął piąte miejsce jako „Muzyk roku", rok później uplasował się na czwartej pozycji w kategorii „Instrumenty różne".
"Krzak" w składzie z 1983 r.: Jorgos Skolias (śpiew), Jerzy Kawalec (bas), Antymos Apostolis (gitara), Andrzej Ryszka (perkusja), Leszek Winder (gitara), Leszek Dranicki (gitara), Ryszard "Skiba" Skibiński (harmonijka,śpiew)
Od lata 1982 r. gościnnie, a od jesieni na stałe, „Skiba" został członkiem grupy Krzak, z którą zrealizował album Krzak'i (1982). Następnie znalazł się w szeregach okazjonalnej formacji Skibiński-Winder Super Session. W styczniu 1983 r. wziął udział w nagraniu debiutanckiego longplaya Martyny Jakubowicz Maquillage. Po raz ostatni stanął na scenie 21.05.1983 r. w ramach „Rock-Areny" w Poznaniu w koncercie poświęconym pamięci Muddy'ego Watersa.
Zmarł 4.06.1983 r. w Białymstoku na skutek przedawkowania narkotyków. Za życia postarzał czasem kolegom, że gdy kiedyś umrze chce, by mu nad grobem zagrać bluesa. Tak też się stało, zespół jazzowy złożony z jego przyjaciół oddał tę smutną przy sługę. („Rock Jazz" - dodatek do „Kuriera Podlaskiego", 1983 r.).
R.
Skibińskiemu nie udało się nigdy
zrealizować pomysłu
autorskiego wydawnictwa. Jego talent doczekał się zaledwie cząstkowej
dokumentacji
w postaci trzech singli z Kasą Chorych oraz płyt i kaset wydanych już
po jego
śmierci: Ryszard Skiba Skibiński (1984) i Skiba (1985)
z towarzyszeniem
Kasy Chorych oraz Ostatni koncert z grupą Krzak (1987).
Był
niekwestionowanym liderem
Kasy Chorych, twórcą j ej
stylu, człowiekiem, który po latach nieobecności bluesa na antenie i
estradzie
ponownie, siłą swej osobowości i talentu, przywrócił go słuchaczom.
Miał
Skibiński muzyczne pomysły, niepowtarzalny styl, siłę przebicia,
łatwość improwizacji
i nawiązywania kontaktów ze słuchaczami-pisał o artyście Mirosław
Kowalski (Rock Arena '83. „Jazz
Forum" 4/1983).
Utwory
poświęcone Ryszardowi
Skibińskiemu włączyły do
swojego repertuaru m.in. zespoły After Blues („Blues dla Ryśka"), Dżem
(„Skazany na blues") i Kasa Chorych („O człowieku, który nie
zakołysze
się w rytmie bluesa"), a Leszek Winder zadedykował mu swój debiutancki
album Blues Forever.
Od 1984 r. nagrodę jego imienia
przyznawano też
najlepszemu wykonawcy białostockiej „Jesieni z Bluesem".
Opacowano na podstawie : "Encyklopedia muzyki popularnej. Blues w Polsce" Marek Jakubowski, Mariusz Szalbierz
Ryszard Skiba Skibiński. Załkać i zaszaleć
Kasa Chorych powstała w 1976 roku, założona przez Jarosława Tioskowa (g) i Skibę. Okres największych sukcesów formacji to lata 1980-1982. Wtedy w grupie grali m.in. Andrzej Kotarski (g), Leszek Domalewski (bg), Mirosław Kozioł (dr) czy Marek Kisiel (sax). Za swojego życia wydała zaledwie trzy single. Frontman, lider zespołu - Skiba - porzucił swoje dziecko w 1982 roku. Dwa lata później formacja zakończyła swoją działalność. Odrodziła się w latach dziewięćdziesiątych.
W momencie, gdy do Krzaka dołącza Antymos Apostolis z SBB i Ryszard Skibiński, a jest to rok 1982, na muzycznej mapie Polski pojawia się supergrupa. Przyjęta przez nią otwarta formua koncertów i pracy w studiu zaowocował jednak chaosem. Ale na albumie Krzak'i znalazło się pare ciekawych utworów. I zagrywek Skiby. Krzak rozpadł się wraz z jego śmiercią. Epitafium dla grupy i harmonijkarza był LP ostatni koncert.
Zmieniał harmonijki nawet parę razy w trakcie koncertów. Grał na nich, jak Ian Anderson z Jethro Tull na flecie. Zresztą wystarczy posłuchać wstępu do Jak nas gonili tacy jedni. Potrafił bluesowo załkać (Blues bez pieniędzy), ale i zaszaleć (Boogie dziadka Skiby). Kasa Chorych - bo w tej grupie czuł sie najlepiej - nie pozostawała w tyle akompaniamując mu rzetelnie i z polotem. Z taką przestrzenią bardzo w bluesie potrzebną. A sola gitar również nie pozostawały w cieniu.
Zmarł 4. czerwca 1983 roku w wyniku przedawkowania narkotyków. Ale w pamięci fanów bluesa żyje do dzisiaj. Szkoda tylko, że jego nagrania nie są osiągalne na CD. Dlatego proponuję zaopatrzyć się w gramofon i album Ryszard Skiba Skibiński (1951 - 1983) (Wifon, STEREO LP 058), najpełniej obrazujacy dokonania Skiby. Naprawdę warto.
Michał "Art" Wilczyński